Αγρυπνιά πάντων εν Μητροπόλει Μόρφου διαλαμψάντων αγίων

Με βαθιά κατάνυξη και λαμπρότητα τελέστηκε, την Παρασκευή, 11 Μαρτίου, προς Σάββατο, 12 Μαρτίου 2016, η ιερά αγρυπνία πάντων των εν Μητροπόλει Μόρφου αγίων ανδρών και γυναικών στον ιερό ναό Οσίων Βαρνάβα και Ιλαρίωνος στην Περιστερώνα, ως είθισται κάθε χρόνο, για ενίσχυση των πιστών, προ της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Η εορτή και η μνήμη όλων αυτών των Αγίων έχει ορισθεί να γίνεται την εβδομάδα της Τυροφάγου Παρασκευή προς Σάββατο, για ενίσχυση των πιστών, αφού ακολουθεί η Μεγάλη Σαρακοστή.

Της αγρυπνίας προέστη ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος, συμπαραστατούμενος από πληθώρα κληρικών της μητροπολιτικής μας περιφέρειας, της ηγουμένης και των μοναζουσών της ιεράς μονής Αγίου Νικολάου παρά την Ορούντα, του προϊσταμένου του ιερού ησυχαστηρίου Αγίου Σεραφείμ του Σαρώφ στη Σκουριώτισσα, της προϊσταμένης της ιεράς μονής Παναγίας Χρυσοκουρδαλιώτισσας και την αθρόα συμμετοχή πιστών.

Κατά τη διάρκεια της αγρυπνίας, έψαλλε η χορωδία της Μητροπόλεώς μας υπό τη διεύθυνση του πρωτοψάλτη κ. Μάριου Αντωνίου. Επίσης πραγματοποιήθηκε λιτή και δέηση έμπροσθεν των ιερών λειψάνων πάντων των εν Μητροπόλει Μόρφου αγίων ανδρών και γυναικών, καθώς και της φορητής εικόνας της «Συνάξεως των εν Μόρφου Αγίων».

Είναι πολύ σημαντικό το γεγονός ότι οι πιστοί είχαν τη μεγάλη ευλογία να προσκυνήσουν τα τίμια λείψανα πάντων των εν Μητροπόλει Μόρφου αγίων ανδρών και γυναικών.

Ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Μόρφου κ. Νεόφυτος κατά τη διάρκεια της Αγρυπνίας χειροθέτησε σε αναγνώση τον Γεώργιο Νικόλαου. Στη συνέχεια στο λόγο του, αρχικά, ευχήθηκε καλό στάδιο στη επικείμενη Μεγάλη Σαρακοστή, που ξεκινά από τη Καθαρά Δευτέρα και τόνισε τη σημασία της συγχώρησης, της μετάνοιας και της αγιότητας λέγοντας:

«Οι άγιοι μας είναι τα  φωτεινά παραδείγματα που θα πρέπει να βάλουμε στη ζωή μας. Να κρατήσουμε την καλή παράδοση που έχουν οι Κύπριοι να τιμούν, να συνομιλούν και να είναι φίλοι με τους ανθρώπους του Θεού, αφού κι αυτοί είναι άνθρωποι σαν κι εμάς που όμως τα δικά τους πάθη, λάθη κι αμαρτήματα με τη μετάνοια και τον γρήγορο νου τα έστρεψαν προς το θέλημα του Θεού, και ο Κύριος τους δώρισε την αγιότητα και έγιναν ένα μαζί του, κι έτσι έχουμε τώρα τα άγια τους λείψανα να ευωδιάζουν, να θαυματουργούν και να μας ενισχύουν».

«Η νύχτα αυτή είναι η νύχτα που η Μητρόπολη Μόρφου ενώνει όλες τις δυνάμεις της, τους αγίους της, τους ιερείς της, του διακόνους της, τους μοναχούς της, τις μοναχές της, τους ιεροψάλτες της, τον λαό του Θεού, αλλά όσο κι αν ενωνόμαστε μεταξύ μας, εάν δεν ενωνόμαστε με τον παντοδύναμο Θεό, τις ουράνιες δυνάμεις, τους αγγέλους και τους αγίους τίποτα δεν κάναμε!  Θα  είμαστε ακόμη ένας σύλλογος, ένα κόμμα μέσα στα πολλά. Ενώ τώρα είμαστε Εκκλησία όχι μόνο γιατί είμαστε όλοι εμείς, αλλά γιατί έχουμε κοινωνία με αυτούς που κοινώνησαν και κοινωνούν το Πνεύμα το Άγιο, κι όλους τους αγίους που είναι ανάμεσα μας.  

«Πόσο χαίρεται η καρδιά μας όταν συναντάμε τη ζωντανή πίστη μας. Σήμερα το πρωί πήγαμε στο χωριό Μένικο για να προσκυνήσουμε στον ιερό ναό των Αγίων Κυπριανού και Ιουστίνης και για να δούμε τους καλούς αγιογράφους που ζωγραφίζουν εκεί με πολλή ωραιότητα τον βίο του αγίου Κυπριανού και της αγίας Ιουστίνης. Κι εκεί που βλέπαμε τον αγιογράφο να ζωγραφίζει τη σκηνή που η αγία Ιουστίνη διώχνει του δαίμονες,  θυμήθηκα ένα λόγο του αγίου Παϊσίου του Αγιορείτου που όταν κάποτε ήρθε ένας μοναχός και του είπε, ″Γέροντα  φοβούμαι τον πειρασμό″;  Ο άγιος Παΐσιος κάνοντας τον θυμωμένο του λέει, ″τί λες μωρέ. Εδώ δύο αγίες, δύο γυναίκες, νέες κοπελίτσες μας δίδαξαν πώς να νικούμε το ταγκαλάκι, κι εσύ καλόγερος φοβάσαι″; Ποιές αγίες τον ρωτά ο μοναχός, κι απαντά ο άγιος,  ″η αγία Μαρίνα από τα κέρατα τον έπιασε βρε  και η αγία Ιουστίνη. Αυτή  έδιωξε όλα τα δαιμόνια του μάγου Κυπριανού και έγινε αιτία να γίνει μέγας ιερομάρτυρας και διώκτης της μαγείας και του πειρασμού″!

«Μετά από αυτή τη χαριτωμένη διήγηση που είπα στους ανθρώπους που μας συνόδευαν,  πήγαμε σ’ ένα εξωκκλήσι του Μενίκου που είναι προς τιμή των Αγίων Ανδρονίκου και Αθανασίας. Εκεί είναι μια αυλή των θαυμάτων, επειδή συνέχεια συμβαίνουν θαυμαστά γεγονότα που θέλουν πολλή διάκριση, αλλά  δεν μπορώ να σιωπήσω το θαύμα των αγίων.

«Κατεβαίνοντας από το αυτοκίνητο κι ενώ ήμασταν έξω από τον ναό ερχόταν προς εμάς μία ευωδία, αλλά κανείς δεν το σχολίασε.  Μπαίνοντας μέσα η ευωδία ήταν τόσο έντονη, λες και πήγαμε στο μεγαλύτερο αρωματοπωλείο! Βέβαια, δεν ήταν ευωδία αρωμάτων του κόσμου τούτου, αλλά  ήταν τα αρώματα του Αγίου Πνεύματος, τα οποία  ξεχωρίζουν και τα καταλαβαίνεις. Αφού προσκυνήσαμε όλοι συγκινημένοι είπα στη συνοδεία μου ότι αυτό συμβαίνει συχνά, αλλά πρώτη φορά συνέβη τέτοια δυνατή ευωδία που σημαίνει ότι κάτι θα έγινε εδώ. Μπήκαμε στο αυτοκίνητο κι όταν πλησιάσαμε έξω από τον ναό του Αγίου Κυπριανού, βλέπω τον παππού τον κ. Μιχάλη που φροντίζει το εξωκκλήσι και τον ρωτώ, ″κ. Μιχάλη μα έκανες κανένα θαύμα″; Και μου λέει, ″χτες  κάναμε παράκληση  στους αγίους, όπως μας έχεις πει, και προς το τέλος της παράκλησης που μνημονεύαμε ονόματα πολλά, ξεκίνησαν από τα μάτια του Χριστού να πέφτουν δάκρυα, αλλά δεν ήταν δάκρυα ήτανε μύρο το οποίο είχε και χρώμα και έτρεχε μέχρι κάτω. Όταν πήγαμε κοντά είδαμε ότι ευωδίαζε και η εικόνα του Τιμίου Προδρόμου″. 

«Τώρα γιατί συμβαίνουν όλα αυτά μόνο ο Θεός γνωρίζει. Ζούμε σε μια παράδοξη και επικίνδυνη εποχή, αλλά τα λείψανα των αγίων που είναι απόψε μαζί μας, οι εικόνες που μυροβλύζουν και ευωδιάζουν μας δείχνουν ένα πράγμα: Ότι ο Χριστός είναι ανάμεσα μας. Λίγο να τον ποθούμε, λίγο να τον θέλουμε κι αυτός κάνει εκατό βήματα για να συναντηθεί μαζί μας, να ενωθεί μαζί μας. Αυτόν τον πόθο αν κρατήσουμε και στη Μεγάλη Σαρακοστή βοηθούμε τους εαυτούς μας, τις οικογένειες μας,  την πατρίδα μας, την οικουμένη ολόκληρη». 

Ι. Μ. Μόρφου

Συνάντηση θρησκευτικών ηγετών στην Γενεύη

Στα πλαίσια της 31^ης Συνέλευσης των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα, πραγματοποιήθηκε στην Γενεύη στις 11 Μαρτίου, εκδήλωση με τίτλο: ‘‘Διαθρησκευτική Επικοινωνία, Θρησκευτική Ελευθερία και Οικοδόμηση της Ειρήνης’’. Την εκδήλωση διοργάνωσε η Μόνιμη Σουηδική Αποστολή στα Ηνωμένα Έθνη και σ΄ αυτήν συμμετείχαν ο Επίσκοπος Νεαπόλεως κ. Πορφύριος εκ μέρους του Αρχιεπισκόπου Κύπρου κ.κ. Χρυσοστόμου Β’, ο Μουφτής της Κύπρου κ. Talip Atalay, ο Ειδικός Εισηγητής των Ηνωμένων Εθνών για τα ανθρώπινα δικαιώματα Δρ. H. Bielefeldt και ο διευθυντής του Σουηδικού Ινστιτούτου στην Αλεξάνδρεια P. Weiderud. Την εκδήλωση χαιρέτισε η Σουηδή Μόνιμη Αντιπρόσωπος κα. Μ. Bard και συντόνισε η διαμεσολαβήτρια του διαλόγου των Θρησκευτικών Ηγετών στην Κύπρο κα. Salpy Weiderud.

Οι ομιλητές στήν εκδήλωση παρουσίασαν τις εμπειρίες τους μέσα από τον διαθρησκειακό διάλογο των Θρησκευτικών Ηγετών της Κύπρου που πραγματοποιείται τα τελευταία επτά χρόνια υπό την αιγίδα της Σουηδικής Πρεσβείας στην Κύπρο. Μέσα από τις εισηγήσεις έγινε μια ενδεικτική αποτίμηση των θετικών αποτελεσμάτων του διαλόγου και των δυσκολιών που αντιμετωπίζει. Παρουσιάστηκαν ακόμη συγκεκριμένα παραδείγματα αποτυχημένων πρωτοβουλιών των Θρησκευτικών Ηγετών λόγω άρνησης συνεργασίας του κατοχικού στρατού και του κατοχικού καθεστώτος. Έγινε αναφορά στις προσδοκίες των διαλεγομένων Ηγετών της Κύπρου, για την αποδοχή και υλοποίηση εκ μέρους των διαπραγματευομένων πολιτικών ηγετών κ. Ν. Αναστασιάδη και κ. Μ. Ακιντζί, συγκεκριμένων προτάσεων που στόχο έχουν την αποκατάσταση της θρησκευτικής ελευθερίας στην Κύπρο. Τέλος υπογραμμίστηκε η σημασία του εν εξελίξει διαλόγου ως παράδειγμα για την ευρύτερη περιοχή της σπαρασσόμενης από τις εμφύλιες σύγκρουσης Μέση Ανατολή.

Κατά την εκδήλωση έγιναν τιμητικές αναφορές στον ειδικό εισήγηση των Η.Ε. για τα ανθρώπινα δικαιώματα κ. H. Bielefeldt. Κατά την διάρκεια της εξαετούς θητείας του που λήγει το ερχόμενο Ιούλιο, πραγματοποίησε στην Κύπρο τέσσερις συνεχόμενες επισκέψεις. Η συμβολή και η στήριξη του στον διάλογο των θρησκευτικών ηγετών της Κύπρου ήταν πολύ σημαντική. Στο τέλος της εκδήλωσης επιδόθηκε εκ μέρους των θρησκευτικών ηγετών στον κ. H. Bielefeldt τιμητικό δώρο.

Στην εκδήλωση παρέστη ο Μόνιμος Αντιπρόσωπος της Κύπρου στα Η.Ε. κ. Ανδρέας Ιγνατίου, μέλη από άλλες αποστολές: την Ελλάδα, την Σουηδία, την Αυστρία, την Φινλανδία, την Τουρκία, την Αγία Έδρα, καθώς και εκπρόσωποι από μη κυβερνητικές οργανώσεις.

Γραφείο Εκκλησίας Κύπρου

στους Ευρωπαϊκούς Θεσμούς

42 χρόνια ιερατικής προσφοράς του π. Αδαμαντίου Κυκκώτη στην Μακεδονίτισσα

Με μια εορταστική εκδήλωση τιμήθηκε η για 42 έτη ιερατική προσφορά του Αρχιμανδρίτου π. Αδαμαντίου Κυκκώτη στον Ναό της Μακεδονίτισσας στην Έγκωμη Λευκωσίας.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με την παρουσίαση του νέου Παρακλητικού Κανόνος της Παναγίας της Μακεδονίτισσας, ποίημα του υπογράφοντος, που εκδόθηκε σε καλλιτεχνική εκτύπωση με δαπάνη του Ναού. Ακολούθησε ομιλία σχετική με τα θαυμαστά της Παναγίας μας και βιογραφική αφήγηση του τιμωμένου Αρχιμανδρίτου με προβολή φωτογραφιών από τη συλλογή του Στέλιου Παπαστυλιανού. Απόδοση ύμνων του Κανόνος εγένετο από τους καλλικέλαδους ιεροψάλτες του Ναού Κωνσταντίνο Ναθαναήλ και Χριστάκη Μιτσίδη και ακολούθησε αντιφώνηση του τιμωμένου. Τέλος ο Έφορος της Μονής του Κύκκου Αρχιμανδρίτης π. Αγαθόνικος Κυκκώτης εκ μέρους του Φιλανθρωπικού και Ιεραποστολικού Ομίλου «Ο Απόστολος Βαρνάβας» του μακαριστού Γέροντος Γαβριήλ, προσέφερε στον τιμώμενο περίτεχνο κεντητό επιγονάτιο. Η όλη εκδήλωση έλαβε χώραν στο κατάμεστο από πιστούς παραπλεύρως του Ναού της Μακεδονίτισσας κέντρο «Μακεδονίτισσα Παλλάς» και ακολούθησε εορταστικό δείπνο. Ακολουθεί η αφηγηματική βιογραφία του τιμωμένου Αρχιμανδρίτου:

Το παιδί της Παναγιάς,
π. Αδαμάντιος Κυκκώτης

Στα ψηλώματα της Παφίτικης γης και στις παρυφές του ελατοβριθούς Τροόδους είναι κτισμένο το μεγάλο χωριό της Παναγιάς. Σήμερα, αν και κεφαλοχώρι της γύρω περιοχής, έχει μικρό αριθμό κατοίκων, αφού οι περισσότεροι κατέφυγαν για καλλίτερες ημέρες στην Πάφο, στη Λευκωσία και στο εξωτερικό αγωνιζόμενοι για ένα καλύτερο αύριο. Σ' αυτό το ορεινό χωριό είδε τις πρώτες ακτίνες του ήλιου ο μικρός Ανδρέας Προκοπίου, πνευματικός φωστήρας της αρετής και της καλοσύνης, ο μετέπειτα πατήρ Αδαμάντιος Κυκκώτης.

Τον Αύγουστο του έτους 1930 ακούσθηκαν τα πρώτά του κλάματα, που με την πρόωρη ορφάνια του, τις σκληρές συνθήκες ζωής και την εκούσια κατοπινή άσκηση και προσευχή που κατέληγε σε κατάνυξη, έμελλαν να τον συνοδεύσουν σε όλη την επίγεια ζωή του.

Ο πατήρ Αδαμάντιος γεννήθηκε στην Παναγιά, μόνασε στην Παναγιά την Κυκκώτισσα και ιερούργησε μόνιμα στην Παναγιά την Μακεδονίτισσα. Πως να μην είχε μόνιμη σύντροφο και αρωγό της ζωής του την Παναγία μας; Αυτή γεμίζει διαρκώς την επίγεια ζωή του με αστασίαστη χαρά που ακτινοβολεί στο πρόσωπό του και αυτή θα τον οδηγήσει στην ατελεύτητη αγαλλίαση της Βασιλείας των Ουρανών.

Η αγάπη και η ευλάβεια του πατρός Αδαμαντίου προς την Παναγία μας δεν περιγράφονται.

Όταν πριν από λίγα χρόνια βρεθήκαμε προσκυνητές στο Κίεβο στο μεγάλο Μοναστήρι των Σπηλαίων επισκεφθήκαμε την έκθεση των εικόνων με σκοπό να αγοράσουμε ενθύμια από τους Αγίους και τις θαυματουργές εικόνες του Μοναστηριού. Κάπου σε ένα ράφι ο πατήρ Αδαμάντιος είδε μια εικόνα της Παναγίας της Κυκκώτισσας. Αμέσως η καρδιά του σκίρτησε και ξεχνώντας κάθε τι που θα του θύμιζε το προσκύνημά του εκείνο ζήτησε και αγόρασε την εικόνα της Παναγίας της Κυκκώτισσας. Όταν του είπα ότι τέτοιο αντίγραφο θα έχει ως Κυκκώτης μου απήντησε: Δεν μπορώ να νιώθω την Κυκκώτισσα στο ράφι. Είναι η ζωή μου και αυτή με αξιώνει και σήμερα να βρίσκομαι για προσκύνημα εδώ!

Οι γονείς του πατρός Αδαμαντίου Σπυρίδων και Αργυρή έπιασαν στα χέρια τους και έσφιξαν στην αγκαλιά τους τον νεαρό βλαστό τους μετά από έξη χρόνια που είχαν να πιάσουν βλαστάρι, αφού ήδη η Καλοδότη τους ήταν έξη ετών.

Ο φίλεργος οικογενειάρχης και ακούραστος εργάτης, ο πατέρας του Σπυρίδων, δυστυχώς, έτσι επέτρεψεν ο Θεός, ο οποίος μας λέει ότι «ορφανόν και χήραν αναλήψεται» (Ψαλμ. 145, 9) δεν πρόλαβε να καμαρώσει τη θεάρεστη προκοπή του, γιατί Αυτός γρήγορα τον κάλεσε κοντά του. Πέθανε από μόλυνση, μετά από εργατικό ατύχημα, αφού ήταν βοηθός οικοδόμου.Η μητέρα του τότε «αναζωσαμένη την οσφύν αυτής» (Παρ. Σολ. 29, 17) εργάσθηκε σκληρά στους αμπελώνες που είχαν και ο επιούσιος άρτος έβγαινε δύσκολα από αυτούς.

Τα χρόνια περνούσαν και ο μικρός Ανδρέας «ηύξανε και εκραταιούτο πνεύματι» (Λουκ. α΄ 80). Τελείωσε με επιτυχία το δημοτικό σχολείο σε περίοδο μεγάλης αναταραχής και φτώχειας, το 1942, τότε που ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος σκορπούσε πείνα και θανατικό. Η μητέρα του στεναχωριόταν γιατί τα οικονομικά της δεν επέτρεπαν να στείλει τον γιό της στο Γυμνάσιο της Πάφου. Παρακαλούσε θερμά την Παναγία μας να της δείξει το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει. Αλλά και ο μικρός Ανδρέας παρακαλούσε θερμά κάθε Κυριακή που πήγαινε στην Εκκλησία την Παναγία μας , να τον βοηθήσει και είχε μια σιγουριά, ότι η αυτή θα άκουγε την προσευχή του λέγοντάς της: «Την πάσαν ελπίδα μου εις σε ανατίθημι, Μήτερ του Θεού, φύλαξόν με υπό την σκέπην σου».

Έτσι, η Παναγία μας, η ταχινή αρωγός όλων των χριστιανών, έδειξε και την εναργή προστασία της στο μικρό Ανδρέα. Τον Αύγουστο του 1942, την παραμονή της μεγάλης γιορτής του καλοκαιριού, της Κοιμήσεως της Παναγίας μας, η μητέρα μαζί με την αδελφή του και δύο άλλες οικογένειες πήγαν με τα γαιδουράκια τους να προσκυνήσουν και να δεχθούν τη χάρη της Παναγίας της Κυκκώτισσας.

Το ταξιδιωτικό αυτό προσκύνημα μέσα από τα μονοπάτια του Τροόδους για το μικρό Ανδρέα φάνταζε μεγαλειώδες. Οι κέδροι, οι πεύκοι και τα έλατα του χαμογελούσαν και τον υποδέχονταν στο περίλαμπρο Μοναστήρι με τη θαυματουργή εικόνα της Ελεούσας, που ζωγράφισε ο Ευαγγελιστής Λουκάς, στον οποίο η ίδια η Παναγία μας είπε, όταν εκείνος του την έδειξε για να την εγκρίνει και να την ευλογήσει: «Η χάρις του εξ εμού τεχθέντος δι’ εμού μετά των προσκυνούντων αυτήν».

Το βράδυ της παραμονής του Δεκαπενταύγουστου όλοι οι ταξιδιώτες-προσκυνητές διανυκτέρευσαν σε δωμάτια που τους παραχώρησε ο υπεύθυνος μοναχός και λίαν πρωΐ, μόλις οι καμπάνες ήχησαν στις υψηλές κορυφές του Τροόδους όλοι με ευλάβεια και κατάνυξη οδήγησαν τα βήματά τους στο Ναό, για να αποδώσουν τις τιμές τους στη γιορτάζουσα Παναγία. Πανηγύρισαν και αξιώθηκαν να κοινωνήσουν του Σώματος και του Αίματος του Χριστού μας.

Όταν τελείωσε η Θεία Λειτουργία και το εκκλησίασμα αποχωρούσε κάνοντας το σταυρό του και δεόμενο της Παναγίας μας για υγεία και ειρήνη, ο μικρός Ανδρέας παρέμεινε και θαύμαζε τις πολλές εικόνες, τους μεγάλους πολυελέους και τη μεγαλοπρέπεια του Ναού. Σε κάποια στιγμή τον πλησίασε η μητέρα του και του είπε:

-Ανδρέα μου, πρέπει να φύγουμε. Οι άλλοι μας περιμένουν!

Αυτός τότε βρισκόμενος σε κατάσταση εκστάσεως και λίγο αστειευόμενος, αφού δεν θα μπορούσε μόνος του να επιστρέψει στο χωριό, της απάντησε:

- Εσείς φύγετε! Εμένα μου αρέσει και θα μείνω εδώ.

Μετά την επιστροφή των πανηγυριστών στην Παναγιά ο γείτονάς τους Κωνσταντίνος Μούσκος, θείος του τότε ιερομονάχου Μακαρίου Κυκκώτη, μετέπειτα ηρωικού Αρχιεπισκόπου, ρώτησε την Αργυρή πως πέρασαν και εκείνη εξιστόρησε την επιθυμία του μικρού Ανδρέα να μείνει στο Μοναστήρι.

Εκείνος τότε της είπε ότι αφού ήθελε να στείλει το παιδί στο Γυμνάσιο, να το στείλει στον Κύκκο, όπου λειτουργούσε Γυμνάσιο για αποφοίτους Δημοτικού Σχολείου. Λειτουργούσαν τότε μόνο δύο τάξεις, αλλά όταν έμεναν οι μαθητές έξη χρόνια το Μοναστήρι αναλάμβανε να τους στείλει στο Μετόχι του Κύκκου ση Λευκωσία, για να φοιτήσουν στο Παγκύπριο Γυμνάσιο. Εκεί αφού δώσουν κατατακτηρίους εξετάσεις εγγράφονται στην τρίτη τάξη του Γυμνασίου. Ο κύριος Κωνσταντίνος γνώριζε τον Ηγούμενο της Μονής και στις 3 Οκτωβρίου του ίδιου έτους μαζί με την μητέρα του οδήγησε το μικρό Ανδρέα στο Μοναστήρι. Ο Ηγούμενος, ο αείμνηστος Χρυσόστομος, δέχθηκε το νεαρό ως δόκιμο μοναχό μαζί με άλλους δεκαοκτώ, μεταξύ των οποίων και ο μετέπειτα Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος ο Α΄.

Ο φιλομαθής μαθητής Ανδρέας τελείωσε το Παγκύπριο Γυμνάσιο το 1952 και τον ίδιο χρόνο χειροτονήθηκε Διάκονος της Εκκλησίας από τον τότε Μητροπολίτη Κιτίου Μακάριο, τον μετέπειτα Αρχιεπίσκοπο. Τη Ηγουμενοσυμβούλιο βλέποντας την πρόοδο, το ήθος και τη σεμνότητα του Διακόνου τον διόρισε γραμματέα του και έτσι παρέμεινε στο Μετόχιο Κύκκου, όπου βρίσκονται και τα γραφεία της Μονής.

Ανήσυχο επιστημονικά πνεύμα και με αγάπη και σεβασμό στο φυσικό περιβάλλον, ο π. Αδαμάντιος πήρε υποτροφία από το Μοναστήρι της μετανοίας του και ενεγράφη στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή Αθηνών το έτος 1956, από την οποία απεφοίτησε μετά πενταετία το 1961, αφού τέσσερα χρόνια ήταν η προπτυχιακή φοίτηση και ένα χρόνο η ειδίκευση.

Το επόμενο έτος της επιστροφής του στην Κύπρο ο π. Αδαμάντιος χειροτονήθηκε Ιερομόναχος από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και το 1963 διορίσθηκε καθηγητής στο Παγκύπριο Γυμνάσιο Αρρένων Κύκκου, από το οποίο αφυπηρέτησε το 1986 μετά από υπηρεσία εικοσιτριών χρόνων ενεργούς εκπαιδευτικής δραστηριότητος. Στη νεοιδρυθείσα Ιερατική Σχολή τότε δίδασκε γεωπονικά μία ώρα εβδομαδιαίως.

Με απόφαση του Ηγουμενοσυμβουλίου ανετέθη στον π. Αδαμάντιο η επίβλεψη των κτημάτων της Μονής στις γύρω από την Λευκωσία περιοχές της Έγκωμης, του Στροβόλου αι του Αγίου Δομετίου. Όταν ιδρύθηκε το φυτώριο του Κύκκου ο π. Αδαμάντιος ανέλαβε πλήρως τη διεύθυνσή του, θέση την οποία διατηρεί μέχρι και σήμερα.

Το 1973 ο τότε ενοικιαστής των κτημάτων της περιοχής της Μακεδονίτισσας από την Αρχιεπισκοπή Κύπρου Λοίζος Χ¨ Αναστάση παρακάλεσε το μακαριστό Ηγούμενο Χρυσόστομο να στείλει έναν Ιερέα λειτουργό στην Εκκλησία της Παναγίας της Μακεδονίτισσας.

Ο Ηγούμενος έστειλε εκεί τον π. Αδαμάντιο και με τη χάρη της Παναγίας και τις άοκνες ενέργειές του έκτοτε άρχισε η πνευματική και κτιριακή ανακαίνιση του Μοναστηριού, η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Έτσι, σήμερα αποτελεί πνευματική κυψέλη, όπου οι πιστοί τρυγούν το μέλι της ευσεβείας, της εν Χριστώ καινής ζωής και της ποδηγεσίας τους προς την ουράνια Βασιλεία. Και η Παναγία μας η Μακεδονίτισσα συνεχώς από τον ουρανό προστατεύει τους ικέτες της και θαυματουργεί ασταμάτητα. Άξιο αναφοράς είναι το γεγονός της δακρύσεως της εικόνας της Παναγίας, που σημειώθηκε το 1997 στο υπόγειο αγίασμα του Μοναστηριού.

Σταθμός στη ζωή του πατρός Αδαμαντίου υπήρξε η γνωριμία του με τον Γέροντα Γαβριήλ, τον θαυμαστό Καθηγούμενο της Μονής του Αποστόλου Βαρνάβα και πνευματικό μας Γέροντα. Αυτός για πάνω από δύο δεκαετίες φιλοξενήθηκε στο φιλόξενο Μοναστήρι του Κύκκου με την αμέριστη συμπαράσταση και ευλογία του Ηγουμένoυ της, Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Κύκκου και Τηλλυρίας κ. κ. Νικηφόρου, και σε αυτό ανέπτυξε την πολυσχιδή του φιλανθρωπική και ιεραποστολική δράση. Ο πατήρ Αδαμάντιος ήταν πάντοτε δεξιός συμπαραστάτης του Γέροντος και από τα πρώτα μέλη του Φιλανθρωπικού και Ιεραποστολικού μας Ομίλου «Ο Απόστολος Βαρνάβας». Άλλωστε ο πατήρ Αδαμάντιος πάντοτε υπήρξε και υπάρχει συμπαθής, ελεήμων και φιλάνθρωπος. Η συνομιλία των δύο ανδρών σε καίρια θέματα είχε θεάρεστα αποτελέσματα. Σε όλες τις ομιλίες, τις εορταστικές εκδηλώσεις και τις εκδρομές ο πατήρ Αδαμάντιος μαζί με τον θεόσοφο Γέροντα Διονύσιο ήταν πάντοτε παρόντες.

Ο καιρός, όμως, της αναλύσεως του καθενός μας είναι κοντά. Κανείς δεν τον γνωρίζει, αλλά οφείλει να ετοιμάζεται. Έτσι, και ο πατήρ Αδαμάντιος δυνάμενος να λέγει ως ο Παύλος «τον δρόμον τετέλεκα, την πίστιν τετήρηκα, λοιπόν, απόκειταί μοι ο της δικαιοσύνης στέφανος» (Β΄ Τιμ. δ΄ 7), παρέδωσε τη διεύθυνση του Ναού σε άξιο διάδοχο Αρχιμανδρίτη, τον πατέρα Δαμιανό έχοντα φόβο Θεού και επιθυμία ευαρεστήσεως στο Θεό και στο χριστεπώνυμο πλήρωμα. Ο πατήρ Αδαμάντιος παραμένει στην Παναγία την Μακεδονίτισσα ως ζωντανό ιστορικό σύμβολο πίστεως, αφοσιώσεως, πραότητος και ιερατικής προσφοράς. Με το ταπεινό του φρόνημα παραμένει σύμβουλος του διαδόχου του, εφ’ όσον του ζητηθεί και παραμένει μάλιστα και τρία βήματα οπίσω του, χωρίς να δημιουργεί προσκόμματα στους ευγενείς εκείνου οραματισμούς.

Πολυσέβαστέ μοι πάτερ Αδαμάντιε, τα σαρανταδύο χρόνια που κρατούσατε ανοικτό το Ναό της Μακεδονίτισσας, και στέλνατε θυμίαμα εύοσμο στο θρόνο της Υιού της αποτελούν σαρανταδύο χρυσόπλοκα στεφάνια που νοητά κοσμούν την ιερωσύνη σας. Εμείς τιμώντες την πολυσχιδή σας δράση και θεωρούντες σας πραγματικό αδάμαντα ταπεινώσεως, πραότητος, ευλαβείας και κενωτικής προσφοράς στις ανάγκες του λογικού σας ποιμνίου, σήμερα σας απονέμουμε τον δίκαιο έπαινο και θερμά σας παρακαλούμε: Με τη δύναμη της προσευχής σας δεηθήτε του Κυρίου της δόξης για όλο το ευσεβέστατο πλήρωμα της Παναγίας της Μακεδονίτισσας και του Ομίλου μας του Αποστόλου Βαρνάβα, τον οποίο τόσο στηρίζετε. Εύχεσθε, σεβαστέ μου πάτερ Αδαμάντιε, για την ευλογημένη μας Κύπρο που τόσο χειμάζεται και για όλον τον ευσεβή λαό που σήμερα στενάζει κάτω από το βάρος της οικονομικής κρίσεως, που δυστυχώς είναι αποτέλεσμα της προηγηθείσης ηθικής σήψεως και διαφθοράς. Εύχεσθε, πάτερ Αδαμάντιε, και Κύριος, ο Θεός, που ζεί στους αιώνες, είμαστε βέβαιοι ότι όταν σας καλέσει κοντά Του, με φωνή βροντερή θα σας πεί: «Ευ, δούλε αγαθέ και πιστέ, είσελθε εις την χαράν του Κυρίου σου» (Ματθ. κε΄ 23)!

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας, 

Μέγας Υμνογράφος της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας, 

Επίτιμο μέλος Ιεραποστολικού και Φιλανθρωπικού Ομίλου 

«Ο Απόστολος Βαρνάβας»

Ενθρόνιση Ηγουμένης Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Φικάρδου

Σε κλίμα κατανύξεως και συγκινήσεως ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐας τέλεσε την ενθρόνιση και εγκατέστησε επίσημα την πρώτη Ηγουμένη της νεοσύστατης Ιεράς Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στο Φικάρδου.

Η όλη τελετή πραγματοποιήθηκε την Κυριακή της Απόκρεω, 6 Μαρτίου 2016, σε αρχιερατικό εσπερινό, χοροστατούντος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐου και συγχοροστατούντων των Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Κύκκου και Τηλλυρίας κ. Νικηφόρου, Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Ναϊρόμπι κ. Μακαρίου εκ του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Λήδρας κ. Επιφανίου, Ηγουμένου της Σταυροπηγιακής Μονής Παναγίας του Μαχαιρά.

Ανάμεσα στους προσκεκλημένους παρευρέθηκαν οι Πανοσιολογιώτατοι Καθηγούμενοι των Ιερών Μονών Αγίου Γεωργίου Μαυροβουνίου  κ. Συμεών, Αγίου Ιωάννου Προδρόμου Μέσα Ποταμού κ. Παϊσίου και Αγίου Γεωργίου Συμβούλου Χριστού κ. Νείλου. Επίσης παρευρέθηκαν και οι Οσιώτατες Καθηγούμενες των Ιερών Μονών Αγίου Ηρακλειδίου, Προδρόμη Μοναχή, Παναγίας Θεοτόκου, Ευφημία Μοναχή, Αρχαγγέλου Μιχαήλ Μαριάμ Μοναχή, Αγίου Γεωργίου Αλαμάνου, Ολυμπιάδα Μοναχή, Παναγίας Αμασγούς, Επιφανία Μοναχή, καθώς και εκπρόσωποι των Ιερών Μονών Αγίου Παντελεήμονος Αχερά, Αγίου Νικολάου Ορούντας και Παναγίας Σφαλαγγιωτίσσης.

Στο σύντομο αλλά μεστό συναισθημάτων λόγο του, ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐας ανάφερε ότι: «Ὀρθῶς παρατηρεῖται ἐν ταῖς Ἱεραῖς ἡμῶν Μοναῖς, ὡς καιομένης καί μή φλεγομένης βάτου, ὁμιλεῖ ὁ Θεός «ὁ ὤν καί ὁ ἦν καί ὁ ἐρχόμενος».

Διά τοῦτο, καί οἱ ἐν αὐτῷ τῷ Κοινοβίῳ ἐνοικοῦντες, ἀλλά καί οἱ πρός αὐτῷ καταφεύγοντες, νά συνέχονται πρέπει ἀπό μωσαϊκήν τήν συνείδησιν, καθότι ὁ ἱερός τοῦτος τόπος ἅγιός ἐστιν καί ἐν αὐτῷ ὁμιλεῖ ὁ Θεός.

Πρός τοῦτο, παρακαλοῦμεν ἐν τῇ ὥρα ταύτη τόν Προστάτην τῆς θεοσώστου ταύτης Ἱερᾶς Μονῆς, τόν ἠγαπημένον τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Μαθητήν καί Ἀπόστολον καί Θεολόγον Ἰωάννην, τόν ἀποκληθέντα ἀπό τόν ἴδιον τόν Κύριον ἡμῶν καί Υἱόν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὅπως σκέπῃ, περιφρουρῇ, ἐνισχύῃ καί καθοδηγῇ τάς ἐν αὐτῷἀσκουμένας Μοναζούσας εἰς πᾶν ἔργον ἀγαθόν καί εὐάρεστον ἐνώπιον τοῦ Κυρίου καί καταξιώςῃ πάσας τῶν αἰωνίων Μονῶν τῆς Βασιλείας τοῦ Τριαδικοῦ ἡμῶν Θεοῦ.

Ἡ ταπεινότης ἡμῶν, ἡ ἀξιωθεῖσα ἐν τοῖς ἐσχάτοις τούτοις χρόνοις νά ἐπευλογήσωμεν τήν σύστασιν καί ἀνέγερσιν καί λειτουργίαν τοῦ ἱεροῦ τούτου Μοναστικοῦ Καθιδρύματος, δηλοποιοῦμεν ὅτι θά εἴμεθα πάντοτε, ἐν τῷ μέτρῳ τῶν δυνατοτήτων μας, ἀρωγός καί ἔκθυμος συμπαραστάτης εἰς τό καθόλου τῆς Μονῆς ταύτης ἔργον».

Η Οσιωτάτη Καθηγούμενη Παναρέτη Μοναχή, σε προσφώνησή της, ευχαρίστησε τον Τριαδικόν Θεό, λέγοντας «Δοξάζουμε το όνομα της Αγίας Τριάδος  και της Υπεραγίας Θεοτόκου που πιστώνουν στην ταπεινότητά μας την ηγουμενία της Ιερας Μονής Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου». Ευχαρίστησε τον Μητροπολίτη Ταμασού και Ορεινής κ. Ησαΐα, για την αγάπη και την εμπιστοσύνη, που περιβάλλει το πρόσωπό της, αλλά και για την πνευματική και οικονομική στήριξη που προσφέρει. Εν συνεχεία, ευχαρίστησε εκ βάθους καρδίας «τον ακάματον εργάτην των ευαγγελικών λόγων, τον πρύτανη των γραμμάτων και των τεχνών» τον Πανιερώτατον Μητροπολίτην Κύκκου και Τηλλυρίας κ. Νικηφόρο για την πολύτιμη βοήθειά του προς ανέγερση του Καθολικού της Μονής.

Πλήθος κόσμου και εκπρόσωποι των τοπικών κρατικών αρχών από νωρίς κατέκλυσαν τον προαύλιο χώρο του Καθολικού της Μονής καθώς και ιερείς της μητροπολιτικής μας περιφέρειας αλλά και των γύρω περιοχών.

Από την ανάληψη των καθηκόντων του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου μας, η ενθρόνιση της Ηγουμένης Παναρέτης Μοναχής αποτελεί την πρώτη επίσημη ενθρόνιση και εγκατάσταση Καθηγουμένης της μητροπολιτικής περιφερείας Ταμασού και Ορεινής.

Ι. Μ. Ταμασού

Μνημόσυνο τ. Δημάρχου Παραλιμνίου Νίκου Βλίττη

Στον κατάμεστο από πιστούς Μητροπολιτικό Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Παραλιμνίου ιερούργησε την Κυριακή της Απόκρεω, 6 Μαρτίου 2016, ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κωνσταντίας – Αμμοχώστου κ. Βασίλειος.

Τον Πανιερώτατο πλαισίωσαν ο Πρωτοσύγκελλος της Μητροπόλεως, Αρχιμανδρίτης Αυγουστίνος Κκαρά, ο Προϊστάμενος του ναού Πρωτοπρεσβύτερο Ηρακλείδιος Ξιούρος, οι εφημέριοι Πρωτοπρεσβύτερος Αναστάσιος Ισαάκ και Πρωθιερέας Δανιήλ Άνγκελ και οι Διάκονοι Επιφάνειος Παπαντωνίου και Φίλιππος Φιλίππου.

Μετά το πέρας της θείας Λειτουργίας ο Μητροπολίτης Κωνσταντίας προέστη του ετήσιου μνημοσύνου των αποθανόντων μελών του Κηπουρικού Συλλόγου Μακάριος ο Γ΄, καθώς και του αείμνηστου Δημάρχου Παραλιμνίου Νίκου Βλίττη.

Ι. Μ. Κωνσταντίας

Πανήγυρις Αγίου Νικολάου Πλανά

Με ιδιαίτερη κατάνυξη και λαμπρότητα τιμήθηκε η εορτή του Αγίου Νικολάου του Πλανά στην Μητρόπολη Λεμεσού.

Οι πανηγυρικοί εορτασμοί έλαβαν χώρα το βράδυ της 1^ης  Μαρτίου με ιερά αγρυπνία, η οποία πραγματοποιήθηκε στο ομώνυμο παρεκκλήσιο του Αγίου, που βρίσκεται στον περίβολο του ιερού ναού Αποστόλου Ανδρέα Χαράκη.

Της Αγρυπνίας προεξήρχε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμαθούντος κ. Νικόλαος πλαισιούμενος από ιερείς της Μητροπόλεως Λεμεσού και στην παρουσία ικανού αριθμού πιστών, οι οποίοι προσέτρεξαν, στο πανηγυρίζον παρεκκλήσιο, για να τιμήσουν τον «ταπεινότερο των ιερέων και απλοϊκότερο των ανθρώπων», όπως χαρακτηρίζει τον Άγιο ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης.

Κατά τη διάρκεια της αγρυπνίας εκτίθετο προς προσκύνηση τεμάχιο εκ του ιερού λειψάνου του αγίου Νικολάου Πλανά.

Μαΐστωρ – Ι. Μ. Λεμεσού