Η μαρτυρία της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο

Την αδήριτη αναγκαιότητα ύπαρξης και ενεργούς παρουσίας και συμμετοχής της Ορθοδοξίας στους Διαχριστιανικούς Διαλόγους, τόσο σε αυστηρά επιστημονικό, όσο και σε θεολογικό, κοινωνικό, ιεραποστολικό και πολιτικό επίπεδο, επεσήμανε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σασίμων (του Οικουμενικού Πατριαρχείου) κ. Γεννάδιος, μιλώντας στην επιστημονική Ημερίδα, την οποία διοργάνωσε, στις 10 Δεκεμβρίου 2016, το Τμήμα Θεολογίας και Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Θέμα της επιστημονικής αυτής συνάντησης ήταν οι Διαχριστιανικοί Διάλογοι και η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας, με ομιλητές τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σασίμων κ. Γεννάδιο και τον Ομότιμο Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και Καθηγητή του Τμήματος Θεολογίας και Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Λευκωσίας κ. Κωνσταντίνο Δεληκωσταντή.

Την Ημερίδα συντόνισε ο Πρόεδρος του Τμήματος και Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης κ. Χρήστος Οικονόμου, ο οποίος, αφού παρουσίασε τους ομιλητές, σημείωσε ότι η Εκκλησία και η Θεολογία θεωρεί βασικούς τομείς της δράσεώς της τους Διαχριστιανικούς και Διαθρησκειακούς Διαλόγους, την Ιεραποστολή στο σύγχρονο κόσμο και τους Διορθροδόξους Διαλόγους, που έχουν ως κορυφαία έκφρασή τους τις Συνόδους. Αυτές συγκαλούνται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο με τη συμμετοχή όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών και διαπραγματεύονται σύγχρονα προβλήματα, δίνοντας λύσεις σε χρονίζοντα θέματα που απασχολούν το χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Γι’ αυτό το Τμήμα Θεολογίας και Πολιτισμού διερευνά όλους αυτούς τους τομείς, τόσο στα μαθήματα του Μεταπτυχιακού, όσο και στο Διδακτορικό του Πρόγραμμα.

Στην Ημερίδα, την οργάνωση της οποίας ανέλαβε ο Γραμματέας του Τμήματος Λουκάς Παναγιώτου, συμμετείχαν οι τακτικοί και επισκέπτες καθηγητές του Τμήματος και το σύνολο των Μεταπτυχιακών φοιτητών και υποψηφίων Διδακτόρων του Τμήματος Θεολογίας και Πολιτισμού, που προέρχονται από την Κύπρο, την Ελλάδα, τη Ρωσία, τη Ρουμανία και τα παλαίφατα Πατριαρχεία Αλεξανδρείας και Ιεροσολύμων.

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Σασίμων κ. Γεννάδιος αναφέρθηκε διαχρονικά στους Διαχριστιανικούς Διαλόγους με τους Ρωμαιοκαθολικούς και τις Προτεσταντικές Ομολογίες. Αφού επεσήμανε την ιστορική πορεία και τα θεολογικά αποτελέσματα των Διαλόγων και τη συμβολή των εκάστοτε Προέδρων, που ορίζονταν πάντοτε από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, εστίασε την αναφορά του στον Διάλογο με τους Λουθηρανούς, που διεξαγόταν την περίοδο εκείνη στην Κύπρο. Ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε την αναγκαιότητα αυτών των Διαλόγων, γιατί δίνεται η ευκαιρία να διαπιστωθούν συγκλήσεις και διαφοροποιήσεις της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τους ετεροδόξους των άλλων ομολογιών και προβάλλονται οι Ορθόδοξες θεολογικές θέσεις. Επίσης τόνισε τη συμβολή των Εκκλησιών μέσω των Διαλόγων τόσο στον κοινωνικό και ανθρωπιστικό, όσο και τον πολιτιστικό τομέα, και υπογράμμισε τον πρωταγωνιστικό και συντονιστικό ρόλο του Οικουμενικού Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου.

Ακολούθως ο καθηγητής κ. Δεληκωσταντής αναφέρθηκε αρχικά στο ιστορικό των Προσυνοδικών επιτροπών, που προετοίμασαν την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο, και υπογράμμισε τον ρόλο του Προέδρου της, του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου. Κατόπιν αναφέρθηκε στο περιεχόμενο των κειμένων της Συνόδου και την αξία που έχει για τους χριστιανούς και την ποιμαντική ευθύνη των Ορθοδόξων Εκκλησιών στον σύγχρονο κόσμο.

Τις εισηγήσεις ακολούθησε ενδιαφέρουσα συζήτηση, από την οποία προέκυψε ως τελικό συμπέρασμα, ότι είναι αδιανόητο η Ορθοδοξία να εγκλωβιστεί στον εαυτό της και να μην μετέχει στους Διαλόγους, αλλά χρειάζεται να καταθέτει τη μαρτυρία της, στηριζόμενη πάντα στην καθολικότητα της αλήθειας του Ευαγγελίου, την οποία διαφυλάττει και κατέχει.

Λουκάς Α. Παναγιώτου

Εορτή Αγίου Νικολάου

Πανηγυρικά και με τη δέουσα εκκλησιαστική λαμπρότητα εορτάστηκε η ιερή μνήμη του μεγάλου Ιεράρχου των Μυρέων της Λυκίας Νικολάου στην Ιερά Μητρόπολη Κύκκου και Τηλλυρίας.

Την παραμονή της εορτής, 5 Δεκεμβρίου 2016, έλαβε χώρα ο πανηγυρικός Αριερατικός Εσπερινός, στον εορτάζοντα Ιερό Ναό του Αγίου Νικολάου της κοινότητος Τσακίστρας, χοροστατούντος του Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Κύκκου και Τηλλυρίας κ. Νικηφόρου.

Μεγάλη ήταν η προσέλευση των πιστών κατοίκων και αποδήμων της κοινότητας, οι οποίοι, παρά τις άσχημες καιρικές συνθήκες, προσήλθαν στην ιερά πανήγυρη με αισθήματα ευλαβείας και αληθινής αγάπης, προκειμένου να τιμήσουν τον άγιο Νικόλαο και να προσκυνήσουν την ιερά του εικόνα.

Την κυριώνυμο ημέρα της εορτής ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Κύκκου και Τηλλυρίας χοροστάτησε στην ακολουθία του Όρθρου και ετέλεσε τη θεία Λειτουργία στην Ιερά Μονή των Ιερέων ή Αγία Μονή, όπως είναι ευρύτατα γνωστή, στην επαρχία Πάφου.

Πολυάριθμος ήταν η παρουσία πατέρων της Ιεράς Μονής Κύκκου και κληρικών της Μητροπόλεως, ενώ πολυπληθείς ήταν και η προσέλευση ευλαβών προσκυνητών που έφτασαν με κάθε τρόπο στην εορτάζουσα Μονή από τις γύρω κοινότητες και από διάφορες περιοχές της Κύπρου.

Μετά το Κοινωνικό, ο Πανιερώτατος, απηύθυνε λόγους πνευματικούς και αγάπης στους πιστούς, αναφέρθηκε στο νόημα της εορτής, στον εορτάζοντα Άγιο Νικόλαο και στην ανάγκη να μιμηθούμε την αγία ζωή του, προκειμένου να φθάσουμε στην κατά Θεόν τελείωση.

Εν συνεχεία πραγματοποιήθηκε η Ιερά Λιτανεία της Εικόνας του Αγίου Νικολάου, πέριξ του καθολικού της Μονής, στην οποία παρέστη και ο εν τω ιερώ βήματι συμπροσευχόμενος Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Χρυσορρογιατίσσης κ. Διονύσιος.

Λουκάς Α. Παναγιώτου

Εσπερίδα μνήμης Γέροντος Γαβριήλ

Στὸ ἀμφιθέατρο τοῦ πολιτιστικοῦ κέντρου «Ἀρχάγγελος» τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου πραγματοποιήθηκε τὴν Κυριακή, 4 Δεκεμβρίου 2016, ἑορταστικὴ ἑσπερίδα γιὰ τὰ τρία χρόνια ἀπὸ τὴν ἐκδημία τοῦ μακαριστοῦ Γέροντος Γαβριήλ, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἀποστόλου Βαρνάβα.

Ἡ ἑσπερίδα τῆς ὁποίας ἀκολούθησε ἀγρυπνία στὸν παρακείμενο Μετοχιακὸ Ναὸ τοῦ Ἀρχαγγέλου Μιχαήλ, ὀργανώθηκε ἀπὸ τὸν Ἱεραποστολικὸ καὶ Φιλανθρωπικὸ Ὅμιλο «Ἀπόστολος Βαρνάβας» τὸν ὁποῖον εἶχε ἱδρύσει ὁ ἀλήστου μνήμης Γέροντας Γαβριήλ μὲ τὴν εὐλογία καὶ συγκατάθεση τοῦ Πανιερωτάτου Μητροπολίτου Κύκκου καὶ Τηλλυρίας κ. κ. Νικηφόρου.

Προεβλήθη ταινία ἀπὸ ἀξέχαστες προσκυνηματικὲς στιγμὲς τοῦ Γέροντος στὸν Ἑλλαδικὸ χῶρο καὶ χαιρετίσθηκε ἀπὸ τὸν Ἔφορο τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κύκκου, Ἀρχιμανδρίτη π. Ἀγαθόνικο.

Γιὰ τὰ τρία χρόνια τῆς ἀπουσίας τοῦ Γέροντος ἀπὸ τὰ πνευματικά του παιδιὰ ὁμίλησε ὁ ὑμνογράφος, Καθηγητὴς Δρ Χαραλάμπης Μπούσιας, τὸ κείμενο τῆς ὁμιλίας τοῦ ὁποίου παραθέτουμε.

Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἔγινε τάυτοχρονα καὶ ἡ παρουσίαση καὶ ἡ «τιμῆς ἕνεκεν» διάθεση τῆς νέας ἐκδόσεως τοῦ βιβλίου «Ὁ Γέροντας Γαβριήλ, ὁ Ἁγιοβαρναβίτης Ἡγούμενος, ὁ ἀναπαυόμενος στὴν Μονὴ τοῦ Κύκκου».

Τρία χρόνια ἀπών, μόνιμα παρών

Τὸ ποτάμι τοῦ χρόνου κυλάει ἀσταμάτητα καὶ παρασύρει στὸ ρεῦμα του χαρὲς καὶ λύπες, σχόλες καὶ καθημερινές. Δαμάζει τὰ πάντα ὡς πανδαμάτωρ ὁ χρόνος στὸ πέρασμά του καὶ παραμένει ἀδυσώπητος ἀφήνοντας μόνο τὰ σημάδια του, ἐνῶ ἐκεῖνος φεύγει. Καὶ ἐμεῖς σημαδεμένοι παραμένουμε νὰ καρτεροῦμε ἄλλα κι ἄλλα σημάδια νὰ μᾶς στιγματίσουν μέχρις ὅτου ὁ Κύριος τοῦ χρόνου, ὁ Σωτήρας μας Χριστός, μᾶς καλέσει κοντά Του. Καὶ ὑπάρχουν ὄμορφα καὶ ἄσχημα σημάδια κατὰ τὴν ἀνθρώπινη κρίση μας. Ὄμορφα σημάδια γιὰ ἐμᾶς εἶναι ἡ πνευματική μας ἀνέλιξη, ἡ πρόοδος τῶν παιδιῶν μας, οἱ γάμοι, τὰ βαφτίσια, οἱ γιορτές, οἱ ἐπιτυχίες. Ἄσχημα σημάδια πάντα γιὰ ἐμᾶς εἶναι οἱ ἀσθένειες, οἱ ἀποτυχίες, οἱ πτώσεις μας, οἱ θάνατοι συγγενικῶν καὶ φιλικῶν προσώπων. Ὅλα, ὅμως, αὐτὰ τὰ σημάδια εἶναι σημάδια Θεοῦ. Τὰ ὄμορφα δίνονται πρὸς πνευματική μας τέρψη καὶ ἀγαλλίαση, τὰ ἄσχημα πρὸς παιδαγωγία μας, ἀφοῦ τίποτα ἄσχημο δὲν ἔχει φτιάξει ὁ Κύριος, ὁ ὁποῖος τὰ πάντα ἐποίησε «καλὰ λίαν» (Γεν. 1, 31).

Στὸ κύλισμα τοῦ χρόνου ἀγαπημένα μας πρόσωπα μεταδημοτεύουν γιὰ τὴν πόλη τοῦ οὐρανοῦ, ἀποδημοῦν σὰν τὰ ἀποδημητικὰ πτηνά, γιὰ πιὸ ὄμορφη χώρα, καὶ τὴ θέση τους παίρνουν ἄλλα ἐξ ἴσου ἀγαπημένα. Οἱ ἀπόδημοί μας, ὅμως, οἱ ἀπόδημοι τοῦ οὐρανοῦ μᾶς συντροφεύουν καὶ τὰ στίγματά τους τὰ κουβαλοῦμε ὅσο ζοῦμε καὶ προσπαθοῦμε μὲ αὐτὰ νὰ στιγματίσουμε καὶ τοὺς ἀπογόνους μας, ἔτσι ὥστε ἡ ἐμπειρία καὶ οἱ κόποι τους νὰ μὴν πᾶνε χαμένοι. Θάνατος εἶναι ἡ λησμονία. Ζωὴ εἶναι ἡ αἰώνια μνήμη ὅλων αὐτῶν ποὺ μετακάλεσε ὁ Κύριός μας «ἐκ τοῦ θανάτου εἰς τὴν ζωήν».

Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας ποὺ εἶναι περιορισμένος σημαδεύεται ἀπὸ τὶς ἐπιθυμίες, τὶς ὀρέξεις μας, τοὺς ἀγῶνες μας, τὰ ἐνδιαφέροντά μας. Ὅλοι δουλεύουμε γιὰ ἕνα καλύτερο αὔριο, χωρίς, ὅμως, νὰ μποροῦμε αὐτὸ νὰ τὸ προσδιορίσουμε, γιατὶ καὶ οἱ ἴδιοι δὲν γνωρίζουμε ποιό εἶναι τὸ συμφέρον μας. Τρέχουμε πίσω ἀπὸ τὸ καλύτερο αὔριο μιμούμενοι τοὺς ἄλλους δρομεῖς, τοὺς γύρω μας ποὺ εἶναι τὶς περισσότερες φορὲς καιροσκόποι, συμφεροντολόγοι, πλανημένοι. Νομίζουμε ὅτι μαζί τους θὰ πετύχουμε νὰ ζήσουμε μὲ ἀνέσεις καὶ ὑπερεπάρκειες ἀγαθῶν. Πόσο, ὅμως, πέφτουμε ἔξω! Ὅταν τὸ ἀντιληφθοῦμε θὰ ἔχουμε χάσει πολύτιμο χρόνο, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ σοφὸς Χίλων ὁ Λακεδαιμόνιος ἔλεγε: «Φείδου χρόνου». Ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας καὶ ἡ ἀξιοποίησή του εἶναι τὸ σημεῖο κρίσεώς μας ἀπὸ τὸν οὐράνιο Κριτή.  Θὰ μᾶς κρίνει γιὰ τὸ ἂν  προσέξαμε τὸν χρόνο τῆς ζωῆς μας, γιὰ τὸ πῶς τὸν σπαταλήσαμε, ἀφοῦ αὐτὸς εἶναι σύντομος καὶ δὲν σταματᾶ οὔτε ἐπανέρχεται.

Ὁ Γέροντας Γαβριήλ, ὁ Γέροντάς μας, ὁ Κύπριος Γέροντας τῆς ἀγάπης, ἔχοντας τὴ βεβαιότητα ὅτι μιὰ φορὰ μονάχα ζοῦμε καὶ ὅτι τὰ ἔργα μας γράφονται στὶς δέλτους τοῦ οὐρανοῦ, ἤθελε νὰ μᾶς κρατεῖ σὲ διαρκῆ ἐγρήγορση, γιὰ νὰ μὴ μετανοιώσουμε αὔριο γιὰ πράξεις ποὺ κάναμε σήμερα. Ὅλο τὸ χρόνο τῆς ἐπικοινωνίας μὲ τοὺς ἄλλους, ἔλεγε, ὀφείλουμε νὰ καταναλώνουμε σὲ καθαρὰ πνευματικῆς καὶ ἐποικοδομητικῆς φύσεως θέματα καθὼς καὶ στὴν κοινὴ ἀνάγνωση ἱερῶν κειμένων. Νὰ ἐπιζητοῦμε ἐπίμονα καὶ μὲ θέρμη καὶ συντριβὴ τὴν οὐράνια ἐνίσχυση καὶ τὸν φωτισμό, γιὰ νὰ ἀποσοβεῖται κάθε τὶ ποὺ βλάπτει καὶ ζημιώνει τὴν ψυχή μας καὶ κακῶς ἐπηρεάζει τὴν πνευματική μας πρόοδο ἐπικαλούμενοι τὸν προφητάνακτα Δαβίδ, ὁ ὁποῖος λέγει: «Ἀπόστρεψον, Κύριε, τοὺς ὀφθαλμούς μου τοῦ μὴ ἰδεῖν ματαιότητα» (Ψαλμ. ριη΄ 37) καὶ «Κατεύθυνον τὰ διαβήματά μου ἐν ταῖς τρίβοις σου, ἵνα μὴ σαλευθῶσι τὰ διαβήματά μου» (Ψαλμ. ιστ΄ 15). Τὴ ρήση τοῦ Ὁσίου Ἰωάννου, τοῦ Δομβοΐτου «ὠφελοῦ ἢ ὠφέλει ἢ φεῦγε» μεταποιημένη σὲ τροπάριο τοῦ πλ. α΄ ἤχου, τὴν εἶχε στὴν καθημερινή του προσευχή ὁ Γέροντας καὶ μὲ ἔμφαση ἔψαλλε:

Ὠφελοῦ ἢ ὠφέλει ἢ φεῦγε τάχιστα,

ἐξαγοράζων τὸν χρόνον

σῆς ἐπὶ γῆς βιοτῆς

τῆς ψυχῆς ἐπ’ ἀγαθῷ καὶ ἴσθι τίμιος,

πᾶσιν εὐχάριστος, πραΰς,

αὐστηρὸς εἰς σεαυτόν,

φιλάρετος, ἐλεήμων,

ἐπιεικὴς τοῖς πλησίον,

διδακτικὸς καὶ εὐσυμπάθητος.

 Τρία χρόνια πέρασαν ἀφ’ ὅτου ὁ Γέροντας Γαβριὴλ ἔφυγε γιὰ τὸν οὐρανό. Καὶ ἐνῶ περιμέναμε νὰ εἶναι ἀπὼν ἀπὸ τὴν καθημερινότητα μας διαπιστώνουμε τὸ ἀντίθετο. Τρία χρόνια παρὼν σὲ χαρὲς καὶ λύπες ὅλων μας.  Ἀπαλλαγμένος ἀπὸ τὸ χοϊκὸ σαρκίο μὲ τὴ χάρη ποὺ τοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος ἐπιβλέπει, δίνει ἀγάπη, συμπαρίσταται στὰ προβλήματά μας, μᾶς σκουπίζει τὸν ἱδρώτα μὲ τὸ μαντήλι τῆς εὐσπλαγχνίας του. Σὲ κάθε μας ἀνάγκη σπεύδει νὰ μᾶς βοηθήσει, κι  ἂς μὴν τὸν βλέπουμε. Τὸν αἰσθανόμαστε ἀπὸ τὴν ἀνακούφιση ποὺ πλημμυρίζει τὶς καρδιές μας.

Τρία χρόνια παρών. Μᾶς τὸ βεβαιώνουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ κάθε τόσο διηγοῦνται σημεῖα τῆς παρουσίας του, τῆς οὐράνιας συμπαραστάσεώς του, τῆς ἀγαπητικῆς του καρδιᾶς ποὺ ἤξερε νὰ  «χαίρει μετὰ χαιρόντων καὶ νὰ κλαίει μετὰ κλαιόντων» (Ῥωμ. ιβ΄ 15).

Τρία χρόνια ὁ Γέροντας μᾶς ὁδηγεῖ, ὅπως τότε ποὺ βρισκόταν κοντά μας, σταθερὰ στὴ σωτηρία. Τρία χρόνια καὶ ὁδηγεῖ τὸν Ὅμιλό μας σὲ πνευματικὲς ἐπάλξεις καθὼς καὶ τὴ μοναστική μας ἀδελφότητα τοῦ Ἁγίου Βασιλείου σὲ ἀρετῆς ὁλοκλήρωση. Τρία χρόνια καὶ νοιώθουμε νὰ δίνει τὸ παρὼν καὶ στὸ Μοναστήρι του ποὺ περιμένει τὴν ἡμέρα τῆς λευτεριᾶς καθὼς καὶ στὸ Μοναστήρι τοῦ Κύκκου, ποὺ ἀναπαύεται τὸ ἁγιασμένο του σκήνωμα.

Τρία χρόνια ποὺ ἡ παρουσία του μεταβάλλει τὶς καρδιές μας σὲ «οἴκους Μαρίας», ὅπως τὸ σπίτι τῶν Ἱεροσολύμων, τῆς ἀδελφῆς τοῦ Ἀποστόλου Βαρνάβα, τοῦ πιὸ φιλόξενου σπιτιοῦ τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὅπου ἦτο τὸ «Ἀνώγαιον μέγα ἐστρωμένον» (Μάρκ. δ΄ 15), τοῦ σπιτιοῦ τῆς φιλοξενίας τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου καὶ τῆς Καταβάσεως τοῦ Παναγίου Πνεύματος τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς.        

Τρία χρόνια ποὺ ὁ Γέροντας μὲ τὴ ζωντανὴ παρουσία του πάλλει τὶς ψυχές μας μὲ τὸν παλμὸ τῆς Ἑλλάδας καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ δονεῖ τὰ σωθικά μας μὲ τὴν προσδοκία τῆς ἡμέρας τῆς ἀπομακρύνσεως τοῦ εἰσβολέως ἀπὸ τὴν Κύπρο μας.

Τὰ τρία χρόνια τῆς παρουσίας τοῦ Γέροντος στὸ οὐράνιο στερέωμα μᾶς θυμίζουν τὴν ἀτελεύτητη μακαριότητα κοντά του καὶ κοντὰ στὸν Χριστό μας, ἀρκεῖ ὁ χρόνος τῆς ζωῆς μας ἐδῶ στὴ γῆ νὰ κυλάει θεάρεστα χωρὶς σπατάλη, γιατὶ χρόνος ποὺ δὲν ἀφιερώνεται στὸν Χριστό μας εἶναι χαμένος χρόνος, εἶναι χρόνος ἐπηρείας τοῦ πονηροῦ ποὺ θέλει νὰ μᾶς παρασύρει στὸν ὄλεθρο καὶ στὴν καταστροφή.

Πέρασαν τρία χρόνια, Γέροντά μου, χωρὶς τὴν παρουσία σου δίπλα μας, χωρὶς τὴν ἀνάσα σου, χωρὶς τὸ χαμόγελό σου. Χωρὶς τὶς νουθεσίες καὶ συμβουλές σου, χωρὶς τὶς χαρούμενες διηγήσεις σου, χωρὶς τὸν πνευματικὸ προβληματισμό σου. Ὅλα αὐτὰ μᾶς λείπουν, ἀλλὰ ὄχι πλήρως. Δὲν εἶσαι ἀπὼν ἀπὸ τὴ ζωή μας. Εἶσαι μόνιμα παρών. Δὲν σὲ βλέπουμε μὲ τὰ χοϊκά μας μάτια, σὲ βλέπουμε, ὅμως, μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς. Δὲν ἀκοῦμε τὴ γλυκιὰ φωνή σου μὲ τὰ γήϊνα αὐτιά μας, ἀλλὰ σὲ ἀκοῦμε καθημερινὰ μὲ τὰ αὐτιὰ τῆς ψυχῆς. Δὲν ὀσφραινόμαστε τὴν παρουσία σου ποὺ ἀνέδιδε εὐωδία ἄρρητη μὲ τὴν ὄσφρηση μας τὴν ἀνθρώπινη, ἀλλὰ τὴν μυρίζουμε μὲ τὴν ὄσφρηση τῆς ψυχῆς. Σὲ βλέπουμε, σὲ ἀκοῦμε, σὲ ὀσφραινόμαστε. Εἶσαι μόνιμα παρὼν δίπλα μας. Πότε σὲ ἐπικαλεσθήκαμε καὶ δὲν σὲ νοιώσαμε νὰ μᾶς συντροφεύεις; Πότε σὲ κινδύνους καὶ στενοχώριες δὲν ἔτρεξες νὰ μᾶς συμπαρασταθεῖς καὶ νὰ μᾶς βοηθήσεις; Πότε στὶς εὐχάριστες στιγμές μας δὲν σὲ νοιώσαμε νὰ χαμογελᾶς μαζί μας καὶ νὰ μᾶς εὐλογεῖς; Γέροντά μου, γιὰ ἐμᾶς ποὺ φορᾶμε ἀκόμη τὸ χοϊκὸ σαρκίο ὁ χρόνος μᾶς στιγματίζει καὶ κυλάει σύντομα. Γιὰ σένα ὁ γήϊνος χρόνος σταμάτησε στὶς 5 Δεκεμβρίου τοῦ 2013. Ἔκτοτε ἔχεις γίνει ἄχρονος κοντὰ στὸν ἄχρονο Θεό μας. Ἔτσι τρέχεις χωρὶς νὰ κουράζεσαι νὰ μᾶς συμπαρίστασαι, νὰ μᾶς χαροποιεῖς, νὰ μᾶς στηρίζεις. Θεωροῦμε μεγάλη εὐεργεσία τοῦ Θεοῦ τὴν παρουσία σου στὴ γῆ δίπλα μας καὶ πολὺ μεγαλύτερη τὴν ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μόνιμη παρουσία σου στὴ ζωή μας. Γέροντα, σὲ εὐχαριστοῦμε!

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας,

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Τριετές Μνημόσυνο Γέροντος Γαβριήλ

Μέσα σὲ κλίμα κατανύξεως καὶ μὲ μεγάλη προσέλευση πιστῶν, τοῦ μεγαλυτέρου μέρους τῶν πνευματικῶν του παιδιῶν τελέσθηκε τὸ πρωΐ του Σαββάτου, 3 Δεκεμβρίου 2016, στὸ Μετόχι τοῦ Κύκκου τὸ τριετὲς μνημόσυνο τοῦ μακαριστοῦ Καθηγουμένου τῆς Μονῆς Ἀποστόλου Βαρνάβα, τοῦ Γέροντος Γαβριἠλ.

Τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ του ἱεροῦ μνημοσύνου προΐστατο ὁ Ἀρχιμανδρίτης π. Ἀγαθόνικος, πνευματικὸ τέκνο τοῦ Γέροντος καὶ Ἔφορος τῆς Μονῆς τοῦ Κύκκου.

Τὸ θεῖο κήρυγμα ἐξεφώνησε ὁ ὑμνογράφος Καθηγητής, Δρ Χαραλάμπης, Μπούσιας ἐπικεντρωθεὶς στὴν ἀνακαίνιση τῆς ζωῆς μας μὲ τὸν Χριστό μας.

Μεταξὺ τῶν ἄλλων παρέστη καὶ ὁ τέως Ὑπουργὸς Ἐθνικῆς Ἀμύνης και νύν Ἐπίτροπος Προεδρίας γιά Ἀνθρωπιστικά Θέματα, πνευματικὸ τέκνο τοῦ Γέροντος, κ. Φῶτος Φωτίου. 

Ἀκολουθεί ἡ ὁμιλία τοῦ κ. Μπούσια.

Ἀνακαίνιση τῆς ζωῆς μας μὲ τὸν Χριστό

Ἡ ζωή μας σὲ αὐτὴ τὴ γῆ παλιώνει μὲ τὸ πέρασμα τοῦ χρόνου. Παλιώνουμε ὅλοι μας, εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, καὶ ἡ ἁμαρτία ποὺ εἶναι συσσωρευτικὴ μᾶς ἀσχημίζει, μᾶς μεταβάλλει σὲ ἄμορφη μάζα ἐρειπίων, μέσα στὴν ὁποία μὲ μεγάλη δυσκολία ξεχωρίζουμε τὸ ἀρχικὸ κάλλος. Γινόμαστε παλαιοὶ ἄνθρωποι, παλιάνθρωποι καὶ κυριολεκτικὰ καὶ μὲ τὴν μεταφορικὴ τοῦ χρόνου ἔννοια. Τότε εἶναι ποὺ χρειαζόμαστε ἀνακαίνιση, ἡ ὁποία, ὅμως, γιὰ νὰ ἐπιτευχθεῖ ἀπαιτεῖ προηγουμένως σκληρὴ ἐργασία καὶ πολλὲς φορὲς κατεδάφιση. Γιὰ νὰ ἀνακαινισθοῦμε ὀφείλουμε νὰ πετάξουμε συνήθειες, ἐμπειρίες κακές, ἁμαρτωλὸ παρελθόν, νὰ ἀλλάξουμε τρόπο ζωῆς πολλὲς φορὲς κατεδαφίζοντας τὰ οἰκοδομήματα τῆς καρδιᾶς μας, αὐτὰ ποὺ χτίσαμε σὲ σαθρὸ θεμέλιο καὶ ὄχι στὸ θεμέλιο τῆς πίστεως, ὅταν, πιθανόν, δὲν γνωρίζαμε ὅτι «θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός (Α΄ Κορ. γ΄ 11).

Ἂν σκεφθοῦμε ὅτι εἴμαστε φθαρτοί, ὅτι εἴμαστε «γῆ καὶ σποδός» (Σοφ. Σειρ. ι΄ 9) καὶ ὅτι δὲν ἤλθαμε σὲ αὐτὴ τὴ ζωὴ γιὰ νὰ τὴν κατακτήσουμε καὶ νὰ μείνουμε αἰώνια ἐδῶ, ἀλλὰ ἤλθαμε γιὰ νὰ φύγουμε, τότε ἡ ἀνακαίνιση μᾶς εἶναι ἀπαραίτητη. Ὄχι ὅμως ὑλικὴ ἀνακαίνιση, ἀλλὰ πνευματική, αὐτή, πού, δυστυχῶς, τὶς περισσότερες φορὲς δὲν μᾶς πολυαπασχολεῖ, γιατὶ βρισκόμαστε κάτω ἀπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ πονηροῦ, αὐτοῦ ποὺ θέλει νὰ μᾶς ρίξει στὶς παγίδες του, αὐξάνοντάς μας τὸ ὑλιστικὸ φρόνημα.

Χρειάζεται νὰ ἀσχοληθοῦμε μὲ τὴν ἀνακαίνιση τῶν ψυχῶν μας, μὲ τὸ στολισμό τους μὲ ἀρετές, ὅπως, διάκριση, ταπείνωση, ἁπλότητα, εὐγένεια, εὐσπλαγχνία, ἐλεημοσύνη, χρηστοήθεια, σωφροσύνη, δικαιοσύνη, εὐσέβεια. Ἡ ἀνακαίνιση αὐτὴ εἶναι ἀπαραίτητη γιὰ τὸ στολισμό μας μὲ ἔνδυμα ἀφθαρσίας, μὲ ἔνδυμα γάμου, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὸν οὐράνιο νυμφώνα καὶ νὰ μὴν βρεθοῦμε στὴ δυσάρεστη θέση κάποτε νὰ ποῦμε στὸν Κύριό μας: «Τὸν νυμφῶνά σου βλέπω, Σωτήρ μου, κεκοσμημένον καὶ ἔνδυμα οὐκ ἔχω, ἵνα εἰσέλθω ἐν αὐτῷ».

Ἀνακαίνιση πνευματικὴ σημαίνει εἴτε ἁπλὸ φρεσκάρισμα, ἐὰν γνωρίζουμε «τί τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, τὸ ἀγαθὸν καὶ εὐάρεστον καὶ τέλειον» (Ρωμ. ιβ´ 2), ἀλλὰ ἐπειδὴ εἴμαστε εὐόλισθοι στὴν ἁμαρτία πέφτουμε στὶς παγίδες τοῦ πονηροῦ, εἴτε ὁλικὴ κατεδάφιση τοῦ παλαιοῦ μας ἀνθρώπου, ἡ ὁποία προϋποθέτει μεταμέλεια, ἀλλαγὴ πορείας ζωῆς, μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση. Ἡ ὁποιαδήποτε ἀνακαίνιση γίνεται ὄχι μὲ δικές μας δυνάμεις, ἀλλὰ μὲ τὴ θεία συνέργεια, μὲ τὴ βοήθεια Ἐκείνου ποὺ ἦρθε λέγοντάς μας «ἰδοὺ ἐγὼ καινὰ ποιῶ πάντα» (Ἀποκ. κα΄ 5), Ἐκείνου, δηλαδή, ποὺ ἦρθε, γιὰ νὰ ἀνακαινίσει τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα. Νὰ μᾶς ἀνακαινίσει ὡς ἄτομα καὶ ὡς κοινωνία μὲ τὸ λόγο Του, μὲ τὴ διδασκαλία Του, μὲ τὴ χάρη τῶν μυστηρίων Του, πάντοτε, ὅμως, μὲ τὴν ἐλεύθερη βούλησή μας ποὺ προϋποθέτει ὠδίνες καὶ κόπους. Ὠδίνες ποὺ ἀπορρέουν ἀπὸ τὴν ἀμετανοησία, τὴ σκληροκαρδία, τοὺς πειρασμούς, ἀλλὰ καὶ τὴν ἄγνοια τοῦ Θείου θελήματος.

Ἡ συνέργεια τοῦ Θεοῦ εἶναι ἡ φανέρωσή του στὴ ζωή μας. Ἐμεῖς μὲ τὰ χοϊκά μας μάτια δὲν τὸν βλέπουμε, ἐνῶ τὸν ἐπιζητοῦμε, ἀφοῦ βρίσκεται συνεχῶς μπροστά μας. Μποροῦμε, ὅμως, νὰ τὸν δοῦμε καὶ ἂς κρύβεται Ἐκεῖνος, ὅταν τὸν ζητήσουμε, γιὰ νὰ μᾶς ἀνακαινίσει. Μὴ λησμονοῦμε ὅτι ὁ Χριστός μας κατέβηκε στὴ γῆ, ἀλλὰ ἔκρυψε τὸ θεϊκό Του μεγαλεῖο στὴν ταπεινὴ ἀνθρώπινη φύση. Γεννήθηκε στὸ σπήλαιο μέσα σ’ ἕνα στάβλο ζώων, καὶ τίποτα τὸ ἐξωτερικὸ δὲν φανέρωνε τὴ βασιλική Του ἰδιότητα. Περπάτησε ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους, χωρὶς οἱ περισσότεροι νὰ ὑποψιάζονται τὴ θεϊκή Του καταγωγή. Κρυβόταν κατὰ τὴν ἐνανθρώπησή Του, ἀλλὰ ἀκόμη καὶ τώρα κρύβεται. Πῶς νὰ καταλάβουμε ὅτι μᾶς φανερώνεται; Μά, ὁ ἴδιος δὲν μᾶς εἶπε ὅτι, ὅπου εἴμαστε «δύο ἢ τρεῖς συνηγμένοι» στὸ ὄνομά Του, εἶναι κι Αὐτὸς μαζί μας ἀλλὰ ἀοράτως (βλ. Ματθ. ιη΄ 20); Δὲν μᾶς εἶπε ὅτι μᾶς συγχωρεῖ μὲ τὸ Μυστήριο τῆς ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως, κι ἂς μὴν Τὸν βλέπουμε μὲ τὰ σωματικά μας μάτια; Δὲν εἶναι Αὐτὸς ποὺ κρύβεται κάτω ἀπὸ τὰ ταπεινὰ στοιχεῖα τοῦ ἄρτου καὶ τοῦ οἴνου ποὺ κοινωνοῦμε στὴ θεία Εὐχαριστία; Ἡ χάρις Του ἐνεργεῖ μυστικὰ στὴν καρδιά μας. Νά, ἡ φανέρωσή Του! Ἂν μάθουμε νὰ Τὸν διακρίνουμε μὲ τὰ μάτια τῆς πίστεως καὶ νὰ ζοῦμε ἑνωμένοι μαζί Του, τότε κι Ἐκεῖνος θὰ μᾶς ἀνακαινίσει κατὰ τὴν ἐπιθυμία μας, ὥστε ἀνακαινισμένους νὰ μᾶς ἀναγνωρίσει ὡς δικούς Του, ὅταν θὰ φανερωθεῖ ἔνδοξος στὴ Δευτέρα Του Παρουσία, γιὰ νὰ μᾶς παραλάβει κοντά Του καὶ νὰ μᾶς καταστήσει κοινωνοὺς τῆς θεϊκῆς Του δόξης. Γι’ αὐτὸ γράφει καὶ ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, «ὅταν ὁ Χριστὸς φανερωθῇ, ἡ ζωὴ ἡμῶν, τότε καὶ ὑμεῖς σὺν αὐτῷ φανερωθήσεσθε ἐν δόξῃ» (Κολ. γ΄ 4).

Ἡ ἀνακαίνισή μας μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ μας προϋποθέτει κάποιες κατεδαφίσεις τῆς πρότερης ζωῆς μας ποὺ ἀσχήμισαν τὸ παρουσιαστικό μας. Ποιές εἶναι αὐτές; Μᾶς λέει πάλιν ὁ θεῖος Παῦλος, «Νεκρώσατε τὰ μέλη ὑμῶν τὰ ἐπὶ τῆς γῆς, πορνείαν, ἀκαθαρσίαν, πάθος, ἐπιθυμίαν κακήν, καὶ τὴν πλεονεξίαν, ἥτις ἐστὶν εἰδωλολατρία» (Κολ. γ΄ 5)· νεκρώσατε, μᾶς λέει, τὰ μέλη σας ποὺ ἐπιθυμοῦν τὶς γήϊνες ἀπολαύσεις καὶ ἡδονές. Κατεδαφίσατε τὸ οἴκημα τῆς ψυχῆς σας ποὺ χτίσατε πάνω στὴν πορνεία, τὴν ἀκαθαρσία, σὲ κάθε πάθος καὶ ὑποδούλωση στὸ κακό, σὲ κάθε κακὴ ἐπιθυμία καὶ στὴν πλεονεξία, ἡ ὁποία εἶναι λατρεία στὸ εἴδωλο τοῦ χρήματος. Δὲν μᾶς συμβουλεύει ἁπλῶς νὰ ἀποφεύγουμε τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη, ἀλλὰ μᾶς ζητᾶ νὰ τὰ νεκρώσουμε, νὰ τὰ κατεδαφίσουμε, ὥστε νὰ χαθεῖ κάθε τους ἴχνος, καὶ νὰ μὴν ἐπανεμφανισθεῖ ποτέ. Καὶ συνεχίζει: «ἀπόθεσθε», δηλαδή, μαζὶ μὲ τὴν κατεδάφιση τοῦ παλαιοῦ οἰκήματος τῆς ψυχῆς σας, ξεντυθεῖτε καὶ πετάξατε ἀπὸ πάνω σας, σὰν ἀκάθαρτο ροῦχο, ὅλα τὰ ἁμαρτωλὰ πάθη, «ὀργήν, θυμόν, κακίαν, βλασφημίαν, αἰσχρολογίαν, ψεῦδος» (Κολ. γ΄ 8). Ξεντυθεῖτε τὴν ἁμαρτία καὶ ντυθεῖτε τὸν Χριστό μας, ὥστε νὰ λάβετε τὴν ἄφεση καί, μὲ τὴ χάρη Του νὰ ζήσετε τὴν πνευματικὴ ἀναγέννηση.

Στὴν ἀνακαίνιση τῶν ψυχῶν καίριο ρόλο παίζει ἡ κατεδάφιση τοῦ παλαιοῦ μας ἀνθρώπου, τῶν ἐπιθυμιῶν μας, τῶν παθῶν μας, τοῦ ἐγωϊσμοῦ μας, τῶν συνηθειῶν μας, τῶν ἐλλατωμάτων μας, ὅλων αὐτῶν ποὺ μᾶς κρατοῦν σὲ πνευματικὴ παλαίωση, σὲ ἐξαθλίωση, σὲ σήψη, ποὺ σίγουρα θὰ μᾶς ὁδηγήσει στὴν κρήμνισή μας στὸ ἔρεβος τῆς πνευματικῆς ἀπωλείας. Καὶ στὴν κατεδάφιση αὐτὴ ἂς γνωρίζουμε ὅτι ὅσο «ὁ ἔξω ἄνθρωπος διαφθείρεται» τόσο «ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ» (Β´ Κορ. δ´ 16).

Ὅταν ἀνακαινισθοῦμε, ὅταν νεκρώσουμε τὸν ἁμαρτωλὸ ἑαυτό μας, τότε ὁ Χριστὸς μᾶς χαρίζει καινούργια ζωή, γεμάτη ἀπὸ τὸ φῶς καὶ τὴ χάρη Του. Τότε λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, θὰ ἔχουμε γίνει καινούργιοι ἄνθρωποι, «ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ» (Κολ. γ΄ 9), ἀφοῦ πετάξαμε ἀπὸ πάνω μας σὰν ρυπαρὸ ἔνδυμα τὸν παλαιὸ κακὸ ἑαυτό μας καὶ τὰ ἁμαρτωλὰ ἔργα του καὶ ἀφοῦ ντυθήκαμε τὸ νέο ἄνθρωπο, «ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ’ εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν» (Κολ. γ΄ 10)· τότε ὡς ἀνακαινισμένοι θὰ προοδεύουμε στὴν τέλεια γνώση τοῦ Θεοῦ καὶ θὰ γινόμαστε διαρκῶς καινούργιοι, μὲ τὸ νὰ παίρνουμε τὴν ἴδια μορφὴ μὲ τὴν εἰκόνα τοῦ Χριστοῦ ποὺ μᾶς δημιούργησε.

Ἡ ἁμαρτία εἶναι αὐτὴ ποὺ ἀμαύρωσε τὴ θεϊκὴ εἰκόνα τὴν ὁποία διατηρεῖ κάθε ἄνθρωπος στὴν ὕπαρξή του. Καὶ αὐτὴν τὴν ἐξαχρειωμένη εἰκόνα μόνο ὁ Δημιουργός της μποροῦσε νὰ τὴν ἀναπλάσει, νὰ τὴν ἀνακαινίσει καὶ νὰ τῆς χαρίσει ἀσύγκριτα μεγαλύτερη τιμὴ καὶ δόξα.

Ἀδελφοί μου, γιὰ νὰ ἀνακαινισθοῦμε πνευματικὰ πρέπει νὰ φανερωθεῖ ὁ Θεὸς στὴ ζωή μας. Ὅταν, ὅμως, μᾶς φανερωθεῖ, μᾶς πλησιάσει, μὴν τὸν ἀφήσουμε νὰ φύγει θλιμμένος. Ἐκεῖνος πρὶν ἀπὸ ἐμᾶς θέλει τὴν ἀνακαίνισή μας. Γι’ αὐτὴν τὴν ἀνακαίνισή μας σαρκώθηκε. Γι’ αὐτὴν σταυρώθηκε σὰν κακοῦργος. Ἂς τοῦ δώσουμε τὴν καρδία μας, τὴν ὁποία μᾶς τὴν ζητάει λέγοντας: «Υἱέ μου, δός μοι σὴν καρδίαν» ( Παρ. κγ΄ 26). Μᾶς λέει: «Δὲν θέλω τὰ λεφτά σου, δὲν θέλω τὰ πράγματά σου, δὲν θέλω τὸ τάμα σου, δὲν θέλω τὰ κεριά σου, δὲν θέλω τὴ θυσία σου, θέλω μόνο τὴν καρδιά σου μὲ ὅ,τιδήποτε αὐτὴ περιέχει, μὲ τὰ συναισθήματά σου, τὶς ἐπιθυμίες σου, τὴ θέλησή σου, γιὰ νὰ τὴν ἐξαγιάσω. Θέλω ἐπίσης τὶς ἁμαρτίες σου, γιὰ νὰ τὶς ἐξαλείψω». Ἂς θυμηθοῦμε τὸν Ὅσιο Ἱερώνυμο στὴ Βηθλεὲμ πού, ὅταν ρώτησε τὸν Κύριο ποὺ τοῦ ἐμφανίσθηκε τί δῶρο νὰ τοῦ κάνει, ἐκεῖνος εἶπε: «Τίς ἁμαρτίες σου θέλω»!

Ὅταν, λοιπόν, ἐμφανισθεῖ ὁ Θεὸς στὴ ζωή μας καὶ τὸν δεχθοῦμε στὴν καρδιά μας, τότε ἀρχίζει ἡ καλή μας ἀλλοίωση, τότε ἀρχίζει ἡ ἀνακαίνισή μας. Νὰ παρακαλοῦμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς ἀξιώσει νὰ τὸν γνωρίσουμε, ὅταν μᾶς φανερωθεῖ, γιὰ νὰ δεχθοῦμε τὴν ἀνακαίνιση ποὺ μᾶς προσφέρει. Στὸν Ὅσιο Ἰωακεὶμ τὸν Ληστὴ ἀπὸ τὴν Κρήτη ποὺ ἁγίασε ἀσκητεύοντας στὴν Σκήτη τῆς Ἁγίας Ἄννης, στὸν Ἄθωνα, φανερώθηκε ὁ Θεὸς μὲ τὴν μορφὴ τῆς Ἀγίας Ἄννης. Στὸν Ὅσιο Βάρβαρο, τὸν Πενταπολίτη πειρατή, φανερώθηκε μὲ τὴ μορφὴ δύο ὁλόφωτων νέων ποὺ βαστοῦσαν τὸν ἱερέα ποὺ πήγαινε νὰ σκοτώσει.

Σὲ ἐμᾶς ἔχει φανερωθεῖ ὁ Χριστὸς στὴ ζωή μας; Μὰ ἐρωτᾶμε ἀκόμη; Ἐμφανίσθηκε μὲ τὴν ἱλαρὴ μορφὴ τοῦ Γέροντος Γαβριήλ. Στὸ πρόσωπό του δὲν εἴδαμε τὸν ἴδιο τὸν Κύριό μας; Κοντά του δὲν νοιώσαμε τὴν ἀγάπη του; Τὰ λόγια του δὲν μᾶς φώτισαν τὸ σκοτισμένο ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μυαλό μας; Ὁ ἴδιος δὲν ἔγινε πυξίδα γιὰ ὅλους μας δείχνοντάς μας τὸ δρόμο ποὺ ὁδηγεῖ στὴ σωτηρία; Μᾶς φανερώθηκε ὁ Θεός μας μὲ τὴ μορφὴ τοῦ Γέροντος καὶ ὀφείλουμε νὰ εἴμαστε εὐγνώμονες ἀπέναντί του γιὰ αὐτή του τὴ φανέρωση. Ὁ Γέροντας Γαβριὴλ γιὰ ἐμᾶς ἦταν εἰς τύπον καὶ τόπον Χριστοῦ.

Ἀδελφοί μου, ἡ φανέρωση τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας εἶναι ἡ ἀπαρχὴ τῆς ἀνακαινίσεώς μας. Αὐτὸς θέλει νὰ μᾶς ἐπαναφέρει στὸ πρῶτο μας κάλλος. Στὴν ὀμορφιὰ ποὺ μᾶς ἔπλασε χωρὶς οἱ πτώσεις καὶ οἱ ἁμαρτίες μας νὰ τὴν ἀσχημίσουν. Ἂν ἐμεῖς τὸ θελήσουμε ἡ ἀνακαίνιση καὶ ἡ σωτηρία μας εἶναι δεδομένη. Μὴν τὴν ἀρνηθοῦμε. Ἄλλωστε καὶ ὁ Γέροντάς μας ἀπὸ τὸν οὐρανὸ μᾶς βοηθάει πρεσβεύοντας στὸν Κύριο γιὰ ὅλους μας καὶ ἐπεμβαίνοντας μὲ τὴν ἀόρατη παρουσία του στὶς δυσκολίες καὶ τὰ προβλήματά μας. Φανερώθηκε ὁ Θεὸς στὴ ζωή μας μὲ τὴ μορφὴ τοῦ Γέροντος Γαβριὴλ καὶ μᾶς ἔδωσε ὅλα τὰ ὑλικὰ γιὰ τὴν πνευματική μας ἀνακαίνιση. Τὰ ὑλικὰ αὐτὰ τὰ ἔχουμε, καιρὸς εἶναι νὰ τὰ χρησιμοποιήσουμε μὲ τὴν εὐχή του ἀπὸ τὸν οὐρανό.

Δρ Χαραλάμπης Μ. Μπούσιας

Μέγας Ὑμνογράφος τῆς τῶν Ἀλεξανδρέων Ἐκκλησίας

Χειροτονία νέου διακόνου στην Λεμεσό

Μεσούσης της νηστείας των Χριστουγέννων τελέστηκε το Σάββατο, 3 Δεκεμβρίου 2016, στον ιερό Μητροπολιτικό ναό Παναγίας Παντανάσσης Καθολικής, θεία λειτουργία κατά τη διάρκεια της οποίας, ο Πανιερώτατος Μητροπολίτης Λεμεσού κ. Αθανάσιος, τέλεσε την εις διάκονο χειροτονία του Παναγιώτη Ελπιδοφόρου.

Τον Πανιερώτατο πλαισίωνε ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Αμαθούντος κ. Νικόλαος, ενώ αρκετοί ιερείς από διάφορες περιοχές της Κύπρου συμμετείχαν στη θεία Λειτουργία.

Ο Πανιερώτατος, αφού χειροτόνησε το νέο διάκονο, του απηύθυνε λόγους πατρικούς και πνευματικές νουθεσίες ως εφόδιο στη διακονία του στην Εκκλησία.

Φίλοι και συγγενείς προσήλθαν για να προσευχηθούν υπέρ του νεοχειροτονηθέντα.

Ο π. Παναγιώτης είναι έγγαμος απόφοιτος του τμήματος Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Κύπρου και είναι μεταπτυχιακός φοιτητής του Τμήματος Θεολογίας και Πολιτισμού του Πανεπιστημίου Λευκωσίας.

Ο νέος διάκονος θα διακονήσει στον ιερό ναό Αγίων Αρσενίου του Καππαδόκου και Παϊσίου του Αγιορείτου.

Ι. Μ. Λεμεσού